Πώς ξεκίνησε το περπάτημα του Πνεύματος;
Η Τζούλια Μπράουν γεννήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, από γονείς που ανήκαν στη γενιά Windrush - τις πρώτες μεγάλες ομάδες ανθρώπων της Καραϊβικής που μετανάστευσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, που πήραν το όνομά τους από το πρώτο πλοίο που τους μετέφερε, το HMT Empire Windrush. Η οικογένεια της Julia μετανάστευσε στο Οντάριο του Καναδά τη δεκαετία του 1960, όπου η Julia έμαθε γαλλικά στο σχολείο και άρχισε να ενδιαφέρεται για όλα τα γαλλόφωνα. Αργότερα, μετακόμισε στο γαλλόφωνο Μόντρεαλ και τελικά στην Αιξ-αν-Προβάνς στη Γαλλία. Εκεί γνώρισε τον άντρα που θα παντρευόταν αργότερα και μαζί μετακόμισαν στο Παρίσι, φτάνοντας το 1990, την 1η Φεβρουαρίου - μια ημερομηνία που έτυχε να είναι η επέτειος της ημερομηνίας γέννησης ενός από τους αγαπημένους της συγγραφείς, του Langston Hughes. Ήταν εδώ που μια ακολουθία γεγονότων οδήγησε σε ένα έργο πάθους που μετατράπηκε σε μια επιτυχημένη επιχείρηση.
Η Τζούλια εξηγεί: «Ζούσα τη ζωή της εγκατάστασης, ήμουν νέα μητέρα, εργαζόμουν στον κινηματογράφο και την τηλεόραση και προσπαθούσα να παρακολουθήσω τις ευκαιρίες εκεί. Άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα στη Σορβόννη και παρακολούθησα μαθήματα με τον αείμνηστο καθηγητή Michel Fabre, τον ειδικό στην αφροαμερικανική ιστορία και τον πολιτισμό στη Γαλλία. Έγινε ο μέντοράς μου και αυτός ο κόσμος μου άνοιξε. Είχε γράψει ένα βιβλίο για ένα συνέδριο, το A Street Guide to African Americans στο Παρίσι. Άρχισα να περπατάω στο Παρίσι, ακολουθώντας το βιβλίο. Πήγα σε ένα μέρος στη γειτονιά μου στο 17ο διαμέρισμα - όπου το βιβλίο έλεγε ότι ο Langston Hughes είχε ζήσει. Βρήκα το κτίριο και περίμενα τον θυρωρό να βγει για φαγητό και μπήκα κρυφά στον τελευταίο όροφο όπου είχε ζήσει. Εκεί στεκόμουν μπροστά στην πόρτα όπου ζούσε ο Λάνγκστον Χιούτζες και έγραφα την τζαζ ποίησή του. Συνειδητοποίησα ότι υπήρχε όλη αυτή η ιστορία εδώ. Από εκεί ξεκίνησε για μένα. Η παραμονή μου στο Παρίσι είχε νόημα για μένα τότε.»
Η Τζούλια γοητεύτηκε - μετά από αυτό το βιβλίο, το Παρίσι της αποκαλύφθηκε. Εμφανίστηκαν ιστορικά στρώματα που δεν ήταν ορατά στο έδαφος. Έβαλε τον εαυτό της να ερευνήσει περισσότερα, ακολουθώντας τους χαρακτήρες και τα γεγονότα που δεν γνώριζε. Όταν οι φίλοι της ήθελαν να μάθουν περισσότερα, τους έδειξε τι είχε βρει. Σύντομα, οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν για τις περιοδείες της και το κοινό άρχισε να έρχεται. Το Walking the Spirit γεννήθηκε το 1994 και γιορτάζει σήμερα τα 30 του χρόνια.
Τι προσφέρει σήμερα το Περπάτημα του Πνεύματος;
Μερικές από τις αρχικές περιηγήσεις με τα πόδια που η Julia προσέφερε πριν από 30 χρόνια εξακολουθούν να βρίσκονται στο πρόγραμμα, παράλληλα με πολλές νέες εξερευνήσεις εστιασμένων θεμάτων όπως η αφρικανική περιοχή, η τζαζ, η ανταλλαγή της διασποράς, το εμπόριο σκλάβων και η αποικιοκρατία. Οι εμπειρίες που προσφέρει η Julia έχουν πλέον επεκταθεί, προσφέροντας περιηγήσεις με λεωφορεία που καλύπτουν μεγαλύτερο μέρος της πόλης, καθώς και εξατομικευμένα προγράμματα για σχολεία και ειδικά δρομολόγια για ταξιδιώτες στις διακοπές.
Η Τζούλια έχει επίσης ενώσει τις δυνάμεις της με μια ομάδα παραγωγής ταινιών και έγινε συνεργάτιδα παραγωγός και κύρια παρουσιάστρια / λέκτορας δύο σημαντικών ντοκιμαντέρ. Το έργο «Paris Noir-African Americans in the City of Light» παρέχει μια ανεκτίμητη επισκόπηση μεταξύ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και του 1960. Η ταινία «Fighting For Respect» καταγράφει τα δεινά των Αφροαμερικανών στρατιωτών που πολέμησαν στον Α ́ Παγκόσμιο Πόλεμο, λαμβάνοντας το στρατιωτικό παράσημο Croix de Guerre από τη Γαλλία, ενώ εξακολουθούν να καταπολεμούν τις διακρίσεις και το μίσος στο εσωτερικό της Αμερικής.
Οι περιηγήσεις επεκτείνονται και εξελίσσονται συνεχώς, επηρεασμένες τόσο από τη νέα έρευνα που αναλαμβάνει συνεχώς η Τζούλια όσο και από τους ανθρώπους με τους οποίους συνομιλεί. «Ερευνώ πολλές πηγές, συμπεριλαμβανομένων των αρχείων διαφόρων πανεπιστημίων. Υπάρχει εξαιρετική και συναρπαστική υποτροφία που δημοσιεύεται τακτικά, ακούω πραγματικά ενημερωτικά και προκλητικά podcast και παρακολουθώ τις ειδήσεις. Αυτό μου δείχνει τι είναι ανησυχητικό αυτή τη στιγμή. Σκέφτομαι, πώς αυτό αντανακλά αυτό για το οποίο μιλάω και επαναπροσδιορίζει αυτό για το οποίο μιλάμε; Μιλώ με ανθρώπους που έχουν κάνει τη ζωή τους εδώ για τις εμπειρίες τους, και αυτό ενημερώνει πολλά από αυτά που λέω στους ανθρώπους.»
Το Walking the Spirit συνεργάζεται με έναν οργανισμό που ειδικεύεται σε πανεπιστημιακές εκδρομές αποφοίτων Επιμελούνται εβδομαδιαία προγράμματα εξερεύνησης του Παρισιού και της μαύρης κληρονομιάς. «Κάθε μέρα είναι ένα διαφορετικό μουσείο ή ξενάγηση ή εμπειρία και κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να μοιραστώ τις γνώσεις μου, αλλά και να μάθω από την ομάδα. Παίρνω μια διαφορετική ανταλλαγή κάθε εβδομάδα και η αξία του είναι ανυπολόγιστη. Με βοηθάει να τελειοποιήσω τις ιστορίες που λέω. Μπορεί να λέω την ίδια ιστορία με διαφορετικό τρόπο κάθε δύο εβδομάδες λόγω αυτής της αλληλεπίδρασης.»
Γιατί το Παρίσι είναι ένα σημαντικό μέρος για την ιστορία των μαύρων;
Η Τζούλια εκτιμά ότι το 85% των ανθρώπων που έρχονται στις εκδρομές είναι Αφρο-απόγονοι. Εξηγεί γιατί το Παρίσι είναι ένα τόσο σημαντικό μέρος για αυτούς. «Το Παρίσι υπήρξε ιστορικά σημείο συνάντησης για τους ανθρώπους - τα θύματα του δουλεμπορίου, τους ανθρώπους από τις πρώην αποικίες, από την Καραϊβική και την Αμερική - έχουμε ένα σημείο συνάντησης εδώ. Χρονικά, είναι από την αλλαγή του αιώνα, είναι από το κίνημα της κατάργησης της θανατικής ποινής πριν από αυτό, από τον πρώτο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, το Παρίσι υπήρξε ένα μέρος όπου αντιλαμβανόμαστε ο ένας τον άλλον και τις εμπειρίες μας. Στο Παρίσι, μπορούμε να εξετάσουμε πώς το Blackness εκτυλίσσεται και διασταυρώνεται, σε αυτή την εμβληματική πόλη και χώρα, σε πραγματικό χρόνο.»
Η Julia συνεχίζει: «Οι άνθρωποι έρχονται στο Παρίσι για να δουν τον Πύργο του Άιφελ, να φάνε νόστιμο γαλλικό φαγητό, αλλά εκτός από όλα αυτά, υπάρχει και η ιστορία αυτής της πόλης ως καταφυγίου, μετανάστευσης και μετανάστευσης. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο έχουν βρει μια νέα αρχή και ευκαιρίες ανάπτυξης και εγγενείς προκλήσεις εδώ στη Γαλλία. Οι μαύροι έχουν αυτό το κοινό με την ιστορία του Παρισιού.»
«Όταν οι Αφρο-απόγονοι έρχονται στο Παρίσι και μαθαίνουν για την ιστορία των μαύρων, βλέπουν ότι έχουν μια θέση εδώ. Για τους νέους, για παράδειγμα για όσους συμμετέχουν σε προγράμματα σπουδών στο εξωτερικό, είναι μια ευκαιρία να εγκαταλείψουν τον δικό τους πολιτισμό και να δουν πού θα μπορούσαν να βρουν τόπο, σκοπό και υπερηφάνεια στον ευρύτερο κόσμο, ανεξάρτητα από το ποια είναι η αφήγηση στη χώρα τους. Οι επισκέπτες πηγαίνουν συχνά στο σπίτι με μια αίσθηση χαράς, ή τουλάχιστον σκεπτόμενοι για αυτή την εικονική πόλη και τις προσδοκίες τους. Όταν το κάνω αυτό για μια ομάδα ή ένα άτομο, είναι πολύ ικανοποιητικό.»
Μία από τις αγαπημένες ιστορίες που διηγείται η Julia στις περιοδείες είναι αυτή του James Baldwin. «Η εμπειρία του συμπυκνώνει την εξέλιξη ενός ατόμου όταν ο χρόνος του στη Γαλλία έχει αλλάξει τη ζωή του. Είναι μια ιστορία προσωπικής εξέλιξης και προσωπικού θάρρους. Αν και δεν είχε πάντα την καλύτερη συμπεριφορά, μάθαινε πραγματικά για τον εαυτό του και ενθάρρυνε την προσωπική του δύναμη και πολιτική ταυτότητας ως μαύρος, Αμερικανός και συγγραφέας.»
Τι μπορούν να μάθουν άλλοι οργανισμοί από την εμπειρία του Walking the Spirit όσον αφορά την κοινοποίηση της ιστορίας των μαύρων;
«Θα έλεγα ότι το πιο σημαντικό είναι να αρχίσετε να συναντάτε ανθρώπους που εργάζονται στην κοινότητα με την οποία θέλετε να συνεργαστείτε, όχι μόνο τους μελετητές αλλά και τους ανθρώπους που δημιουργούν προγράμματα στην κοινότητα, εκείνους τους ανθρώπους των οποίων στόχος είναι να διδάξουν στους νέους την ιστορία τους, για παράδειγμα. Μάθετε πώς διδάσκουν, τι διδάσκουν. Κάντε κάποια σκέψη και εξέταση των ασυνείδητων προκαταλήψεων που μπορεί να φέρνετε στη συνεργασία. Στα πολιτιστικά ιδρύματα, μέρος της εντολής είναι να διδάσκουν ή να παρέχουν εργαλεία διδασκαλίας, επομένως πρέπει να συνεργάζονται με τα κινήματα βάσης, με άτομα που διαθέτουν γνώσεις και έχουν πρόσβαση στις ομάδες με τις οποίες επιθυμεί να συνεργαστεί το πολιτιστικό ίδρυμα.»
Ποια είναι τα σχέδια του Walking the Spirit για το μέλλον;
Εδώ, η Τζούλια σταματάει για να σκεφτεί, απαντώντας προσεκτικά. «Βρίσκομαι στη διαδικασία να αποφασίσω ποια θα είναι η επόμενη σφαίρα επιρροής μου. Θέλω να συνεχίσω να προσφέρω εκπαιδευτικές ευκαιρίες, να είμαι πόρος για τους οργανισμούς ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους. Αλλά θέλω επίσης να συνεργαστώ με περισσότερους ανθρώπους που κάνουν την ίδια δουλειά. Το 1994, κανείς άλλος δεν εργαζόταν με μαύρη κληρονομιά στο Παρίσι ή τη Γαλλία. Τώρα, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν παρόμοια πράγματα στο Άμστερνταμ, τη Λισαβόνα, το Μαρόκο, το Λονδίνο... Σε όλα αυτά τα μέρη υπάρχει αυτή η μαύρη ιστορία και κληρονομιά που δεν πρέπει να διαγραφεί ή να αγνοηθεί. Θα ήθελα να συμβάλω στη διατήρηση αυτών των πυρκαγιών αναμμένων.»
Μάθετε περισσότερα στον ιστότοπο Walking The Spirit ή ακολουθήστε στο Instagram και το Facebook.